I : La mer qui manque

Gestrand

als een ark

op brandende aarde

aan boord slechts

schamelte

maar oprecht.

Gebukt

waar het spant was,

nu het gewelf.

En tot absis

werd de kiel.

Enkel de branding

ontbreekt

in dit ijle ruisen

dat stenen tijd klieft.

II: Tortue

Verholen in de tijd

een schildpad van steen.

Het Woord werd verspreid

martelaars geboren,

relikwieën gesprokkeld

waar men nog wees met het bot.

Gedrongen huist het.

En broedt.

Weinig licht

veilig oord.

Want van hier is de storm

van hier het eerste schreeuwen.

Hier stierf het duister

hier worstelt het licht.

Oogt naar het Oosten

blind naar het Westen.

Gedrongen.

Broeds.