V: Point d’orgue

Het orgel is van basalt,

de adelaar zoekt cantilenes

in de spleten.

Dit is een stenen sarcofaag

waar oude angsten doven

waar men bidden leert

met opgeslagen ogen

en niet weet van kathedralen

met glas in lood en spitse bogen.

De voegen zijn van leem

toegesmeerd met zweet en tranen.

Zo dicht en klein dit stenen kribje

dat geen gebed een echo heeft.

Maar elke psalm die oostwaarts keert

onder deze ronde bogen heen

krijgt een tweede stem van boven mee

en de rotsen galmen:

orgelpunt van naast de tijd.

(foto: eniko.pascal)