In de honderden jaren die onze tijd scheiden van de tijd van het sobere kerkje in Chanet, is het christelijk geloof enorm veranderd in zijn beleving en manifestatie.
In de tijd van Chanet was het een intieme geloofsgemeenschap, waarbij het ervaren van het geloof plaatsvond temidden van de leefgemeenschap, op een manier waarbij het leven en de natuur op een vanzelfsprekende manier verbonden werden met de verkondigingen van het geloof.
De gelovigen vormden de kudde en de priester hun herder; samen op aarde op weg volgens het evangelie. Deze gemeenschap werd aangeduid met het Griekse woord Ekklesia (vrg. Het franse woord Eglise, dat echter meestal wordt gebruikt voor het gebouw).
Je zou kunnen zeggen dat hun verhouding een vrij horizontale was.
Langzaam aan werd de kerk een machtsinstituut, dat ook steeds meer politieke macht verwierf.
De afstand tussen gelovigen en de kerk als instituut vergrootte. De intolerantie voor andersdenkenden ook (heksen- en ketterprocessen).
De dialoog verwerd tot een dictaat.
De kerkgebouwen groeiden mee. De gotische basilieken en kathedralen waren letterlijk bedoeld als Stairways to Heaven.
Meer imponeren dan uitnodigen.
De verticalisering van de verhoudingen werd in de bouw ook zichtbaar.
De afstand tot de gelovigen nam toe; ook de onmacht of onwil om de nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen, met name in de tweede helft van de twintigste eeuw, te erkennen en te voorzien van een begripvolle invulling of commentaar.
De kerken liepen leeg. De Kerk leek de taal en de veranderende wereld van de gelovigen niet meer te begrijpen. En bleef achter in haar hierarchische houding, die met het evangelie niet echt veel meer te maken had.
Ondertussen worden tegenwoordig de kerken gesloopt (en moskeeen gebouwd).
Heiligenbeelden sieren hippe winkeltjes, cafes of de huizen van atheistische trendsetters.
De schandalen rond misbruik slaan grote gaten in de laatste restjes aanzien die het instituut kerk nog had.
De echo van het simpele maar waarachtige geloof van de mensen van het kerkje van Chanet is nog maar heel flauw te horen.
Toch was dat het geloof zoals het bedoeld is: dichtbij de mensen, dichtbij de natuur, dichtbij God.
En met die ene simpele boodschap: heb uw naaste lief als u zelf.
Wie weet ligt in dat soort geloofsbeleving de toekomst van een nieuwe kerk.
Ekklesia als hernieuwde opdracht of uitnodiging.
Het gedicht Basilica gaat over de teloorgang van die ontspoorde kerk en is het tegenwicht voor de cyclus over het kerkje van Chanet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten